De gezondheid van Jaak’s vader ging met de dag achteruit en dankzij vele afvloeiingen veroorzaakt door de crisis, werd de oude man ontslagen.
Op een dag kreeg Jaak, die niet zo pienter was, de opdracht hun laatste bezit, een stokoude melkkoe, te verkopen. Phil was rustig rondjes aan het lopen in zijn radje toen Jaak thuiskwam. De hel brak los !
“DRIE BONEN?!” hoorde hij Jaak’s vader schreeuwen, “ DRIE MIEZERIGE BONEN?!”
Phil haatte ruzie, dus kroop hij diep weg onder zijn stro. Even later kwam Jaak huilend de kamer binnen. “Kom, Phil” zei hij, “we moeten weg. We zijn blut! Mama en papa kunnen niet meer voor ons zorgen.”

Zo vertrokken ze samen op hun lange (die eigenlijk maar tot aan de boomhut in de achtertuin ging) tocht. Onderweg kreeg het kleine hamstertje honger. Hij zag de boontjes op de grond liggen en slaagde erin vlug twee boontjes op te peuzelen. Uitgeput door de reis, viel Phil in een diepe slaap, terwijl Jaak uit het raam tuurde en tranen liet rollen over zijn wangen, zich zorgen makend over de onzekere reis die hun te wachten stond…

De volgende ochtend werd het zonlicht, dat door het raam naar binnen hoorde te schijnen, geblokkeerd en Phil was nergens meer te bekennen. Toen Jaak opstond, merkte hij op dat een enorme bonenstaak was gegroeid! Jaak tuurde naar boven en zag dat er chocolade bladeren in hingen. Geleid door zijn honger kroop hij naar boven. Eenmaal boven, merkte hij dat de wolken stevig genoeg waren om op te lopen, zelfs springen! Hoog boven de wereld deed hij zich ten goede aan een heerlijke chocolade maaltijd.

Nu zijn maag gevuld was begon hij zich zorgen te maken over zijn lieve hamstertje. “Phil!” riep hij, “waar ben je?” Er kwam geen reactie, dus klom hij verder naar boven. Eenmaal aan de top van de bonenstaak gekomen zag hij een reusachtige wolk en op die wolk, stond een klein peperkoeken huisje. “Misschien is Phil daar wel” zei hij tegen zichzelf. Hij liep over de wolken en klopte aan bij het huisje. “Knibbel Knabbel Knuisje, wie klopt daar op mijn huisje?” hoorde hij een diepe stem vragen. “Uhm, ik ben Jaak,” stamelde hij, “Heeft u toevallig mijn Phil gezien? Hij is het liefste, schattigste hamstertje van allemaal!”

De deur ging krakend open en Jaak stapte binnen. Het huisje leek veel groter dan aan de buitenkant te zien was. In een hoek zag hij een schim in bed liggen. Toen hij dichter kwam zag hij dat het een wolf met een permanent was. “Wie bent u?” vroeg Jaak verbaasd. “Ik ben oma! Zie je dat niet?” Loog de wolf. “Dat is niet waar, u bent een wolf!” zei de jongen. “Och, als je het zelf allemaal al beter weet!” riep de wolf. “Wat als ik me nu niet goed voel als wolf? Wat als ik nu liever een oma geweest was?! Het is discriminatie!” Jaak wist niet wat hem overkwam en wou weglopen, maar de wolf sprong recht en greep hem vast. “Hier jij!” brulde hij. “Ik leef hier al maanden alleen sinds ik oma oppeuzelde, maar dat rotkind komt me maar niet bezoeken en ik kan best was gezelschap gebruiken!” Zo bond de wolf Jaak vast op een stoel. Het was een marteling, veel erger dan gekookt worden in heet water of langzaam opgepeuzeld worden. De wolf begon met zingen, met een zelf uitgevonden dansje begon hij aan zijn show. Jaak schreeuwde brand en moord, maar niets kon de wolf zijn choreografie doen vergeten.
Een paar wolken verder hoorde het hamstertje het geschreeuw. Misschien is het handig even te vermelden dat het hamsterje geen gewone hamster meer was, maar door de magie van de bonen, een MegaHamster!
Vliegensvlug vloog hij naar het peperkoekenhuisje om zijn baasje te redden.
De hamster, die nu zo groot als een mens was, beukte de deur in en sloeg een hand vol haar in de muil van de wolf. “Maar, Phil? Wat is er met je gebeurd?!” vroeg Jaak. Ik zou graag vertellen wat Phil hierop te zeggen had, maar het lot wilt nu eenmaal dat ik geen hamsters praat. Phil pakte de wolf op en smeet hem uit het raam, recht in de stal van de vader en moeder van Jaak. Deze zagen in de entertainmentwaarde van de wolf een goudmijn en lieten hem vanaf nu elke dag optreden in het dorpje. Ondertussen maakte Phil zijn baasje los en samen leefden ze nog lang en gelukkig in het peperkoeken huisje.
EINDE

Je altijd al eens afgevraagd hoe je er had uit gezien, moest je een vrouw zijn? Of een Chinees? Of misschien wel een schilderij van botticelli?

Wel, het kan! En wel met onderstaande link:

http://morph.cs.st-andrews.ac.uk//Transformer/

uw reporter nam reeds de proef op de som. Aanschouw: Chintocko

Behendig als hij was, sprinte hij door de kruinen van de bomen. De vederlichte takken hingen telke malen door, maar vanwege zijn goddelijke eekhoornsnelheid en zijn helicopterstaart, zat hij almaar op de volgende tak, vooraleer de vorige nog maar begon te hangen. Ja, hij was Benny, more squirrel than meets the eye.

Het nam hem maar enkele tientallen seconden in beslag om de andere kant van het naaldbos te bereiken. En daar zag hij haar, the finest pussycat die hij ooit had gezien. Vuur rode lippen, kralende oogjes, cornrolls in haar staart… ja, daar wou hij zijn eikel wel mee delen.

En toen zag hij haar belager. Het was een jonge vos, niet ouder dan een jaar of 2, maar tientallen malen groter dan Benny. Als een echte acrobaat (Adriaan zou jaloers worden) sprong hij van hoog in de bomen 20 meter naar beneden, recht op een grote paddestoel, die dienst deed als trampoline. Hij veerde terug op, zweefde in één beweging door naar een lager hangende tak en brak deze met een formidastische high kick door midden. Vliegensvlug sloot zijn staart om de stok heen, bracht hem naar zijn mond, waar zijn messcherpe tanden de punt van de stok omtoverden tot een uit de kluiten gewassen tandenstoker… en landde hij met een oorverdovend geplof tussen de vos en het poesje in.

“Wie ben jij?” vroeg de vos met een schorre, koude stem. “You can call me Benny B, but my friends call me the pussymagnet” zei Benny met zijn Duits-Amerikaans Arnold-accent. Terwijl hij die laatste woorden zei, draaide hij zijn hoofd richting poesje en knipoogde. “De vraag is echter: wie ben jij?” “Ik ben CyberFox, de geilste vos in het bos en dit poesje is van mij.” “We shall see…”

CyFo ging resoluut in de aanval, hij spreidde zijn bek, tuitte zijn lippen en ging frontaal op Benny af. Benny sprintte naar de dichtst bij zijnde boom, liep de boom omhoog en maakte matrix-style een achterwaartse salto. Met zijn laserogen, sneed hij ondertussen het topje van zijn speer af. Hij landde achte Cyfo, hield zijn speer voor zich uit, en met zijn laserogen brandde hij in de lengte een holte in de stok. Hij plaatste het topje er terug op en in complete ninjastijl vuurde hij zijn blaaspijp af op CyFo, die zich net omgedraaid had.

CyFo hing met zijn staart vast gespiest aan de boom. Benny vuurde nogmaals zijn laserogen af en uit het niets vloog Cyfo’s staart in brand. Hij rukte zichzelf los, liep in rondjes en trachtte zijn eigen staart uit te blazen. “From now on, you’ll only be chaising your own tail, biatch!” Benny draaide zich om, wenkte naar het poesje en zei “wanna come home with me, you can taste my nuts…”

Dit bericht kwam ik vandaag tegen op het internet. Als trouwe metalfanaat, doet zoiets pijn. Dat net de groten van het genre hierdoor getroffen moeten worden. De jammerlijke speling der natuur…

Althans, áls het werkelijk de natuur is.

4 dagen eerder stond dit te lezen op de site van Knack:

“De legendarische metalzanger Ronnie James Dio is gestorven aan de gevolgen van maagkanker. Hij overleed in een ziekenhuis in de Amerikaanse stad Houston. Dat liet zijn vrouw Wendy Dio weten via zijn website.”

En een kleine maand daarvoor:

“Peter Steele, de zanger en bassist van metalband Type O Negative, is bezweken aan een hartaanval. Zijn vriendin Juliya Chernetsky van Fuse TV bracht het nieuws naar buiten via haar Twitterpagina.”

Is dit nu werkelijk een jammerlijke speling der natuur? Zit er meer achter? Leven ze nog? En is het wel allemaal toeval? Uw reporter zocht het voor u uit.

In mijn reeds vele aanwezigheden op tal van grote en kleinere metalmeetings, kwam ik de laatste jaren tot de constatatie dat metal leeft. Dit zie je niet enkel aan de toenemende bezoekersaantallen evenementen als Graspop, maar ook aan de verscheidenheid van kleuren die de hedendaagse metalweide siert. Graspop is niet langer van de stereotype, langharige metalheads met zwart shirt. Neen, mensen zoals jij en jij vallen niet langer op tussen het metalvolk. Metal is er voor iedereen. Metal for the masses.

Dat bleek eens te meer toen ondergetekende met zijn toenmalige band op een muziekavond mocht spelen, gevuld met een variëteit aan culturen en stijlen in het publiek. Een zeer aangename avond, met veel sfeer etc. Het wil nu echter dat deze avond plaatsvond in café Villicus, zoals iedereen weet, gelegen te Diepenbeek… Velen van jullie zullen mijn denkpatroon al volgen. Diepenbeek is namelijk de thuisbasis van niemand minder dan de zeer beruchte CyFo.

De zeer regelmatige afwezigheden op het toneel, de sporadische ziektes, het beruchte verleden… alles wees erop dat ik eens bij CyFo moest gaan informeren.

Eenmaal aangekomen op locatie, bleek me echter een hak gezet. CyFo was er niet, en zou nog voor lange tijd wegblijven. Waar hij naartoe is? “geen idee, Engeland denk ik”. Ik loop CyFo’s kamer binnen en zie overal foto’s, posters, gadgets, noem maar op… Met 2 woorden: FinalFrontier. Ieder vrije plekje op de muur is ingenomen door een poster, foto, vlag… rechts van mij zie ik dat er een foto van Svenson op het lichtknopje hangt. Nadat ik deze foto had gezien, zag ik wat er op de muur langs was aangebracht. Foto’s van tal van metalbands, volgetekend, besmeurd, doorprikt door darts, etc, en helemaal bovenaan de woorden ‘the Final Frontier’, met een rood kruis doortrokken. Over alle foto’s zijn kruisjes getekend, gezichten doorkrabbeld, enz.

Mijn conclusie van muiterij was iets te voorbarig, als ik ontdek dat CyFo misnoegd is met dit verschrikkelijke plagiaat (de nieuwe Iron Maiden plaat heet namelijk ‘the Final Frontier’).

Mijn vermoedens beginnen te kloppen wanneer ik ook nog een kapotte bril vind in CyFo’s lades. De puzzelstukjes begonnen in elkaar te vallen… CyFo moet de foute personen van het leven hebben beroofd. Dit kan niet anders. Vanwege de kapotte bril heeft hij de bandleden van Iron Maiden niet kunnen gadeslaan op foto, en dus ook niet accuraat te werk kunnen gaan.

Plots viel mijn frank. CyFo is naar Engeland. En die kapotte bril die er lag, was uiteraard ondertussen vervangen door een nieuwe. In allerijl heb ik me voorzien van tickets naar Engeland, en ben daar op speurtocht gegaan. CyFo was echter nergens te vinden. Maar met zo’n verschrikkelijke bewijzen, kan het niet anders dan dat deze persoon hier voor iets tussen zit. Heeft u deze Jongeheer dus ergens gezien, aarzel dan niet, en neem snel contact met ons op!

Holy Diver door Ronnia James Dio

Steele, en diens band, Type-o-negative

Dead Memories van Slipknot.

Alles ging hem voor de wind. Hij had zichzelf een vriendin gevonden, waarmee hij zelfs samen een eigen stekje had. Hij werkte, kwam thuis en schoof zijn knieën onder tafel. De zelfbereide magnetronmaaltijden waren van culinair topniveau. De ijskoude gluckpilsjes waren als een engeltje dat op zijn tong plaste. En de liebfraumilch stroomde rijkelijk, waardoor de seksuele spanning tussen beiden, meermaals tot hoogtepunten leidde.

Helaas, het sprookje bleef niet duren. Van de ene dag op de andere stopte zijn favoriete blog-site met het publiceren van hoogstaand vermaak. Het verhaal ging de ronde dat één van de stafleden 1.000.000 euro van de organisatie had ontvreemd en met de noorderzon was verdwenen. Wat er met CyFo tot op vandaag de dag gebeurd is, blijft voor de hele community, zeg maar gerust de hele wereld, één groot mysterie.

Sommigen beweren dat hij het geld allemaal spendeerde aan alcohol en heroïnehoertjes en uiteindelijk overleed met zijn broek op zijn knieën, vooroverliggend op de salontafel van zijn kraakpand, met een briefje van 50 euro opgerold in zijn rechter neusgat. Anderen zeggen dan weer dat hij samen met zijn homovriend nu een “teruggetrokken” leven leidt op Aruba. Het zijn helaas allemaal maar speculaties.

Nadat zijn favoriete, en op seks na enige, tijdverdrijf hem was ontnomen, stortte zijn wereld in. Hij verloor zijn roemrijke job en was verplicht hele dagen thuis door te brengen met zijn grote liefde. Helaas, zoals wel vaker het geval blijkt, is het onmogelijk om 24/7 met een vrouw in één ruimte door te brengen. Hij begon zich steeds meer te ergeren aan de kleine imperfecties die haar eigen waren. En voor hij het goed en wel besefte was de liefde voorbij.

Hij trachtte nog een pauze in te lassen, door ondertussen met zijn vrienden een zon-zee-en-strand-vakantie in te lassen, maar ook dat bracht geen redding. Toen hij terug thuis kwam en onder ogen zag dat hij een woning deelde met een vrouw, waarvoor hij nog niet één tiende voelde van wat hij vroeger wel voelde, nam hij zijn koffer en trok de deur achter hem dicht.

Nadat hij zich terug in het ouderlijk huis had gesetteld, raakte hij halsoverkop verzeild in een neerwaartse spiraal van softdrugs en lelijke mokkels. Zijn enige troost zijnde zijn herinneringen aan de gloriedagen van FinalFrontier en zijn beste vriend Jack Daniels. En juist toen hij dacht dat zijn leven rock-bottom had geraakt, kwamen de maagzweren. Nu ook zijn vriend Jack Daniels geen soelaas meer kon bieden, spatte zijn laatste beetje hoop op een betere toekomst als een broze zeepbubbel uit elkaar.

Toen de voormalige crew van FinalFrontier deze week het verhaal van NogPhille in hun mailbox gedropt kregen, konden ze niet anders dan actie ondernemen. Dit was de druppel. Reeds duizenden fans, veelal vrouwen, hadden de afgelopen jaren gemeld hoe het vertrek van FinalFrontier de bron was geweest van een tijd vol miserie. Hoe wanhopig waren de schreeuwen om opnieuw de aandacht van Philippe en Svenson te mogen ontvangen. Hoewel het pijn deed deze verhalen te lezen, konden we niet toegeven. We hadden nu eenmaal geen geld meer.

Maar toen de mail van NogPhille Sander ter oren kwam, ondernam deze meteen actie. In een mum van tijd werd een grootschalig prostitutienetwerk op poten gezet. Toyboys zoals Sander en Koansdflu verhuurden zichzelf voor het grotere goed. En in no time was het money time.

FinalFrontier is back baby, alles wat je niet moet weten, en meer!