Het is 4u als ik mijn bed uitstap en naar de wasbak loop. Ik kijk in m’n spiegel, wrijf eens door mijn gezicht, en draai de kraan open. Ik doe m’n gulp open en haal m’n jongen er uit, waarop een gele straal zich in het afvoerputje met water vermengt. Links van mij kruipen 3 kakkerlakken omhoog langs een vochtplek tegen de muur. (Meer…)
Ik heb eigenlijk helemaal niets tegen filmpjes, maar op een bepaald moment moet het genoeg zijn. Helaas is dat moment nog niet gekomen. Misschien tot groot jolijt van sommigen en tot grote spijt van anderen, maar deze filmpjes MOET ik gewoon nog met jullie delen. Geniet er van…
Het is nog vroeg in de ochtend als de wekker aan springt. Hij draait zich om, kijkt naar de fel rode cijfers op het display en klopt daarna met de palm van zijn hand op de wekker. “05u15″ zucht hij bij zichzelf, alvorens hij moeizaam zijn beide benen het bed uit zwiert…
Na de recente stribbelingen betreffende Robin “Cyfo” Vos’ seksuele geaardheid en omdat de laatst geposte topics op Final Frontier weer uitsluitend audiovisueel materiaal bevatten of te politiek getint zijn voor de simpelere mensen onder jullie, dacht ik bij mezelf: “misschien wordt het wel weer eens tijd om onze innige lezers andermaal te verrassen met een uitermate hoogstaand stuk proza…”
Ik denk niet dat ik enkel voor mezelf spreek als ik zeg dat 1 jaar Final Frontier mijn leven ingrijpend veranderd heeft. Final Frontier gaf ons het voorbije jaar allemaal onze dosis relativering en humor. Het gaf ons een hernieuwd gevoel van kameraderie, een gevoel van samenhorigheid. Samen tegen de maatschappij en de dagelijkse drukte en sleur. We leerden nieuwe mensen kennen en we leerden mensen opnieuw kennen. Final Frontier was meer dan een blogsite, het was een begrip, het was een manier van leven. Ik durf zelfs stellen dat Final Frontier mijn leven redde…
Neerpelt - Het kan je maar overkomen, het ene jaar ben je immens populair en veelbesproken, het andere jaar zak je in een put en hoort niemand nog iets van je. Het enige wat verschijnt zijn negatieve roddels. Je zou ruzie hebben gehad in je huwelijk, ruzie met papparazi, je mag je kinderen niet meer zien, en meer van dat soort ongein. Heel specifiek heb ik het nu over de populariteit en ondergang van Britney, maar dit soort fenomenen zit dichter bij je deur dan je denkt. (Meer…)
Het is weer paasvakantie, naar vaste gewoonte een tijd van chocolade eieren, La Chouffe van het vat en vakantiewerk. Ik ben vanochtend vroeg opgestaan om me tijdig naar mijn vaste werkstek te begeven. De naam van de supermarkt waar ik betaald rond kuier houd ik liever anoniem, om gestoorde fans te mijden uiteraard. Is het zwaar werken? Werken is altijd te zwaar, niet dan? Zoals gezegd kuier ik wat rond, vul ik wat rekken, doe ik af en toe wat kassawerk, maar vandaag stond ik ook even aan de diepvriezers.
Het is al laat op de avond wanneer ik de straat uit spring. De zon staat hoog en de rode stralen branden in op mijn netvliezen. Ik zet snel mijn leesbril op en slaak een zucht van verlichting. “Het duurt nu vast niet lang meer” denk ik bij mezelf en ik schakel een versnelling hoger. Nog twaalf keer klappen en dan ben ik er zeker. “Elf” -klap- “twaalf, zo dit moet ver genoeg zijn.” Ik stap uit mijn rubberbootje en knoop het met een paar takken vast aan een loslopend schaap. “Dat zal wel voldoen” denk ik bij mezelf.
Dit verhaal berust niet op ware feiten. Alle gedachtegangen, daden en intenties zijn geheel verzonnen en representeren niet de intenties van de auteur, noch van Withhold.
De kelder was niet bepaald warm te noemen, en aan alle moderniteit ontbrak het ook, maar het was er best gezellig. “Op uw pasje staat kwart voor zeven, gij moogt hier nog nie binnen!” Ik liep gewoon door. “wat weet jij er nu van, jij n00b. Jij zal me zeker tegenhouden, met je uitgebreide vriendenkring.” Ik liep op de tafel af en stak mn eerste sandwich naar binnen. (Meer…)
Shakespear is van alle tijden. Iedereen, fervente fan van literatuur of niet, zal dat beamen. Door de tijden heen zijn de verhalen van Shakespear altijd aangepast geweest aan het eigen tijdsbeeld. Zo werd de essentie van menig Shakespear verhaal uit zijn originele context verwijderd en geïmplementeerd in de hedendaagse film. Denk maar aan bijvoorbeeld “Ten Things I Hate About You” afkomstig van “The Taming Of The Shrew” of Baz Luhrmann’s moderne “Romeo + Juliet” uit 1995. Hoewel die laatste een enorm succes was, werden mijn nogtans torenhoge verwachtingen niet compleet ingelost. Daarom dat ik enkele jaren later (anno 2004) zelf een eigentijdse versie van een van Shakespears meest bekende, literaire meesterwerken schreef, getiteld: “Volkscafé: de Stille Kempen“. Tevens één van mijn allereerste teksten ooit.
Naar aanleiding van wereldvrouwendag dacht ik nog eens een serieuze post te plaatsen. Iets wat de laatste tijd wat minder lijkt voor te vallen. Wat deze post extra speciaal maakt is dat ze gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Echte, staalharde feiten zeg maar, maar bedruipt met een Svensonsausje…
Filipe Brouwers, onder ons beter bekend als de notoire nogphille, heeft onlangs op een zwak moment toegegeven dat hij van plan is zijn leven te beteren. Sinds enkele weken is hij een fervent AA-bezoeker. De uren die hij sindsdien in de locale bars slijt, zijn drastisch afgenomen. Zelf beschouwt hij zichzelf als herboren. Doch is dit niet de meest aangrijpende verandering in Phille’s leven…
Enkele dagen terug bekende hij dat hij zich in de nabije toekomst wil verbeteren als menselijk wezen. Eén van de pijlers, volgens hem, waarop hij zijn nieuwe levensstijl zal baseren is: “geef terug wat je neemt.” Zo gezegd, zo gedaan en Phille stelde zich prompt paraat als vrijwilligerswerker voor diverse goede doelen.
Zo zal Filipe vanaf heden de locale scholen afschuimen om te praten over zijn verslavingen en de nare gevolgen die er mee gepaard gaan. Sex, drugs, alcohol, soa’s… het komt allemaal aan bod. Volgens redactielid Checko, die aanwezig was op de allereerste voorstelling, vertelt Filipe zijn levensverhaal met een gezonde dosis humor, maar tevens met de nodige ernst en respect voor de thema’s.
Filipe zelf ziet de toekomst rooskleurig in en heeft al bevestigd zich in de toekomst ook voor andere projecten te engageren. Eén van de projecten die bij hem hoog op het verlanglijstje staat, is de verzorging van en animatie voor senioren. “Zolang er een vorm van wederzijds respect heerst, kunnen we nog veel van elkaar leren” zegt Phille. Of deze keuze iets te maken heeft met de recente onvrede van bejaarden over hun seksleven, daar sprak Phille zich niet over uit.
M’n allerliefste schatje, ik moet je iets vertellen. Ik loop er al een tijdje mee rond en het wordt tijd dat ik mijn hart eens lucht. Het duurt niet lang, ik zal het zo kort mogelijk houden. Maar het is uiterst belangrijk. Hier komt ie dan…
Het overkomt ons allen wel eens. Wanneer we even op ons zelf zijn, razen de meest uiteenlopende vragen door onze gedachten. Een van de vragen die bij mij wel eens durft weder keren blijft toch wel: “is het dit nu?” Het overkwam me enkele dagen geleden nogmaals. Ik zat op mijn favoriete filosofeer-plekje: het toilet. Zoals de meeste mensen die daar komen nam ik van de gelegenheid meteen ook gebruik om een flinke portie afvalstoffen te lozen, maar dat terzijde. Terwijl ik daar zat (ik zat er toch zeker een dik kwartier) kwam deze prangende vraag weer tot mij. Is dit nu alles?
Vrijdagavond, of zeg maar zaterdagochtend, liep ik onder lichte invloed van geestesrijke dranken en gerstenat naar de fietsenstalling tussen het gemeentehuis van Neerpelt en de kerk in het centrum. Ik stond met verstomming geslagen toen ik op het eerste zicht mijn fiets niet zag staan. Ik zag rood voor m’n ogen en ging te keer als een beest. Ik moest en zou mijn fiets vinden. Het duurde niet lang of ik had prijs. Ergens in de bosjes achter de kerk lag mijn metalen ros. Het acherwiel volledig in duigen. Een misdaad had zopas plaatsgevonden. Er waren geen getuigen. Ik was eenzaam en verloren met een stervende fiets in mijn armen.
Zoals velen van jullie het reeds zullen weten, heb ik de eer gekregen om de topredactie van het almachtige en tot-in-de-annalen-van-de-bedrijfsmanagementwereld-bekende Final Frontier te mogen vergezellen op hun tocht naar eeuwige glorie. Dat ik met mijn studies reeds een topjob zou krijgen, nog voor ik een diploma heb, was echter geheel buiten mijn verwachtingen, en is iets wat enkel Marcel Vanthilt me heeft voorgedaan. Mijn debuutwerk, getiteld ‘De Westgang’ bevat tal van literaire technieken en semantische (semantiek=betekenisleer) hoogtepuntjes, die ik voor jullie, om ze extra te onderlijnen, heb samengevat in ‘Moralen’, helemaal onderaan terug te vinden. Bevor Sie weiter lesen, passen sie mal auf: Sie sollen einen Satz nicht lesen, bevor Sie der Vorigen nicht gelesen haben, denn dann bleibt die Spannung behalten und das ist das Beste für Sie und für Jeden. Jetzt folgt meine Erzählung:
De Westgang
“Kaajk, dor iest boerke weer!”
Jozef bleef echter star voor zich uitkijken, niet wetende dat hem voor de zoveelste keer een pesterij naar het hoofd werd geslingerd.
Limburger zijn in een dorp als Doel was niet evident, dat hadden Leo Governeels en zijn Mariette aan den lijve kunnen ondervinden, toen ze als pasgetrouwden en in verwachting hun intrek namen in een huisje in Doel. Toen Mariette in 1905 beviel van Jozef, beseften beide ouders dat hun zoon gedoemd was tot een moeilijk bestaan. Jozef leed immers aan het syndroom van Down, ook wel bekend als mongolisme. (Meer…)
Jongeren en internet, niet meteen een wereldvreemd beeld, maar gooi er nog een portie zelfmoord bij en je hebt de ingrediënten voor een namiddag eindeloos vertier. Het begon allemaal enkele weken geleden, maar bereikte de afgelopen dagen een hoogtepunt. (Meer…)
De slager laat nog een laatste kreet vooraleer ik zijn nek met mijn Axe of Flaming Shadows verbrijzel. De genadeslag. Het bloed spat in rond. Zowel mijn gezicht als de muren zijn van een nieuw kleurtje voorzien. Voldaan begeef ik me naar de wasbakken. Ik was het bloed van mijn gezicht en handen. Met elke leven dat ik neem voel ik mijn kracht toenemen. Ik, Azmolam de Wrede, ben voorbestemd, voorbestemd om te schitteren, om mijn volk te leiden. Ik loop op mijn slachtoffer af en vat het vleesmes dat naast hem op de grond ligt. “Jouw Dagger of Pain is nu van mij Swordsman, oorlogsbuit waar ik recht op heb.”
The world is a funny place! Gisteren waren mijn schrijfsels nog doorlopen van weemoed. Depressief en zwartgallig zijn slechts enkele van de complimentjes die ik mocht ontvangen. Emotioneel geladen onzin. Maar vandaag is anders…
Het is raar wat een avondje stappen met een mens kan doen. Eén simpele avond. Mijn tocht door Hasselt. Een avond vol discussie. Bestaat de ware liefde? De hamvraag van de avond. Philippe en mezelf waren beide geïntrigeerd door het fenomeen. Of je er nu wel of niet in gelooft, maak je voor jezelf uit. Ondertussen brengen Philippe en ik, elk onze ode aan de liefde…
 | nogphille op Extreme Makeover Homeless… |
| nogphille op Anagrammen |
 | drumfarmfactoryinc op Anagrammen |
| drumfarmfactoryinc op Anagrammen |
 | sep op Anagrammen |
 | Little Guy op Anagrammen |
 | cyfo op Anagrammen |
 | Sander op Anagrammen |
 | Geraden!! op Anagrammen |
 | flake op Anagrammen |
