Alles wat je niet moet weten!

Ooit, heel heel lang geleden, was er eens een hamstertje genaamd Phil. Hij kwam nooit iets tekort als huisdier van Jaak; zijn kooitje was altijd zuiver, genoeg voedsel en 3xdaags bezoek van de hamsteres van de buren. Maar op een dag kwam er verandering in zijn leven.

De gezondheid van Jaak’s vader ging met de dag achteruit en dankzij vele afvloeiingen veroorzaakt door de crisis, werd de oude man ontslagen.
Op een dag kreeg Jaak, die niet zo pienter was, de opdracht hun laatste bezit, een stokoude melkkoe, te verkopen. Phil was rustig rondjes aan het lopen in zijn radje toen Jaak thuiskwam. De hel brak los !
“DRIE BONEN?!” hoorde hij Jaak’s vader schreeuwen, “ DRIE MIEZERIGE BONEN?!”
Phil haatte ruzie, dus kroop hij diep weg onder zijn stro. Even later kwam Jaak huilend de kamer binnen. “Kom, Phil” zei hij, “we moeten weg. We zijn blut! Mama en papa kunnen niet meer voor ons zorgen.”

Zo vertrokken ze samen op hun lange (die eigenlijk maar tot aan de boomhut in de achtertuin ging) tocht. Onderweg kreeg het kleine hamstertje honger. Hij zag de boontjes op de grond liggen en slaagde erin vlug twee boontjes op te peuzelen. Uitgeput door de reis, viel Phil in een diepe slaap, terwijl Jaak uit het raam tuurde en tranen liet rollen over zijn wangen, zich zorgen makend over de onzekere reis die hun te wachten stond…

De volgende ochtend werd het zonlicht, dat door het raam naar binnen hoorde te schijnen, geblokkeerd en Phil was nergens meer te bekennen. Toen Jaak opstond, merkte hij op dat een enorme bonenstaak was gegroeid! Jaak tuurde naar boven en zag dat er chocolade bladeren in hingen. Geleid door zijn honger kroop hij naar boven. Eenmaal boven, merkte hij dat de wolken stevig genoeg waren om op te lopen, zelfs springen! Hoog boven de wereld deed hij zich ten goede aan een heerlijke chocolade maaltijd.

Nu zijn maag gevuld was begon hij zich zorgen te maken over zijn lieve hamstertje. “Phil!” riep hij, “waar ben je?” Er kwam geen reactie, dus klom hij verder naar boven. Eenmaal aan de top van de bonenstaak gekomen zag hij een reusachtige wolk en op die wolk, stond een klein peperkoeken huisje. “Misschien is Phil daar wel” zei hij tegen zichzelf. Hij liep over de wolken en klopte aan bij het huisje. “Knibbel Knabbel Knuisje, wie klopt daar op mijn huisje?” hoorde hij een diepe stem vragen. “Uhm, ik ben Jaak,” stamelde hij, “Heeft u toevallig mijn Phil gezien? Hij is het liefste, schattigste hamstertje van allemaal!”

De deur ging krakend open en Jaak stapte binnen. Het huisje leek veel groter dan aan de buitenkant te zien was. In een hoek zag hij een schim in bed liggen. Toen hij dichter kwam zag hij dat het een wolf met een permanent was. “Wie bent u?” vroeg Jaak verbaasd. “Ik ben oma! Zie je dat niet?” Loog de wolf. “Dat is niet waar, u bent een wolf!” zei de jongen. “Och, als je het zelf allemaal al beter weet!” riep de wolf. “Wat als ik me nu niet goed voel als wolf? Wat als ik nu liever een oma geweest was?! Het is discriminatie!” Jaak wist niet wat hem overkwam en wou weglopen, maar de wolf sprong recht en greep hem vast. “Hier jij!” brulde hij. “Ik leef hier al maanden alleen sinds ik oma oppeuzelde, maar dat rotkind komt me maar niet bezoeken en ik kan best was gezelschap gebruiken!” Zo bond de wolf Jaak vast op een stoel. Het was een marteling, veel erger dan gekookt worden in heet water of langzaam opgepeuzeld worden. De wolf begon met zingen, met een zelf uitgevonden dansje begon hij aan zijn show. Jaak schreeuwde brand en moord, maar niets kon de wolf zijn choreografie doen vergeten.
Een paar wolken verder hoorde het hamstertje het geschreeuw. Misschien is het handig even te vermelden dat het hamsterje geen gewone hamster meer was, maar door de magie van de bonen, een MegaHamster!
Vliegensvlug vloog hij naar het peperkoekenhuisje om zijn baasje te redden.
De hamster, die nu zo groot als een mens was, beukte de deur in en sloeg een hand vol haar in de muil van de wolf. “Maar, Phil? Wat is er met je gebeurd?!” vroeg Jaak. Ik zou graag vertellen wat Phil hierop te zeggen had, maar het lot wilt nu eenmaal dat ik geen hamsters praat. Phil pakte de wolf op en smeet hem uit het raam, recht in de stal van de vader en moeder van Jaak. Deze zagen in de entertainmentwaarde van de wolf een goudmijn en lieten hem vanaf nu elke dag optreden in het dorpje. Ondertussen maakte Phil zijn baasje los en samen leefden ze nog lang en gelukkig in het peperkoeken huisje.
EINDE