Alles wat je niet moet weten!

De eerste zonnestralen schenen door de takken van de bomen toen Benny in de verte gekrijs hoorde. In een flits stond hij op zijn achterste poten. Hij nam nog snel een hap van één van zijn nootjes en legde de rest neer. Zijn oren spitsen zich en met kleine knikjes speurde hij de horizon af. Zijn snorharen trilden in de wind. Opnieuw klonk er een noodkreet in de verte. Hij kamde nog even zijn dikke pluimstaart, deed snel zijn combat-boots en knuckle gloves aan en vertrok als een speer in de oostelijke richting.

Behendig als hij was, sprinte hij door de kruinen van de bomen. De vederlichte takken hingen telke malen door, maar vanwege zijn goddelijke eekhoornsnelheid en zijn helicopterstaart, zat hij almaar op de volgende tak, vooraleer de vorige nog maar begon te hangen. Ja, hij was Benny, more squirrel than meets the eye.

Het nam hem maar enkele tientallen seconden in beslag om de andere kant van het naaldbos te bereiken. En daar zag hij haar, the finest pussycat die hij ooit had gezien. Vuur rode lippen, kralende oogjes, cornrolls in haar staart… ja, daar wou hij zijn eikel wel mee delen.

En toen zag hij haar belager. Het was een jonge vos, niet ouder dan een jaar of 2, maar tientallen malen groter dan Benny. Als een echte acrobaat (Adriaan zou jaloers worden) sprong hij van hoog in de bomen 20 meter naar beneden, recht op een grote paddestoel, die dienst deed als trampoline. Hij veerde terug op, zweefde in één beweging door naar een lager hangende tak en brak deze met een formidastische high kick door midden. Vliegensvlug sloot zijn staart om de stok heen, bracht hem naar zijn mond, waar zijn messcherpe tanden de punt van de stok omtoverden tot een uit de kluiten gewassen tandenstoker… en landde hij met een oorverdovend geplof tussen de vos en het poesje in.

“Wie ben jij?” vroeg de vos met een schorre, koude stem. “You can call me Benny B, but my friends call me the pussymagnet” zei Benny met zijn Duits-Amerikaans Arnold-accent. Terwijl hij die laatste woorden zei, draaide hij zijn hoofd richting poesje en knipoogde. “De vraag is echter: wie ben jij?” “Ik ben CyberFox, de geilste vos in het bos en dit poesje is van mij.” “We shall see…”

CyFo ging resoluut in de aanval, hij spreidde zijn bek, tuitte zijn lippen en ging frontaal op Benny af. Benny sprintte naar de dichtst bij zijnde boom, liep de boom omhoog en maakte matrix-style een achterwaartse salto. Met zijn laserogen, sneed hij ondertussen het topje van zijn speer af. Hij landde achte Cyfo, hield zijn speer voor zich uit, en met zijn laserogen brandde hij in de lengte een holte in de stok. Hij plaatste het topje er terug op en in complete ninjastijl vuurde hij zijn blaaspijp af op CyFo, die zich net omgedraaid had.

CyFo hing met zijn staart vast gespiest aan de boom. Benny vuurde nogmaals zijn laserogen af en uit het niets vloog Cyfo’s staart in brand. Hij rukte zichzelf los, liep in rondjes en trachtte zijn eigen staart uit te blazen. “From now on, you’ll only be chaising your own tail, biatch!” Benny draaide zich om, wenkte naar het poesje en zei “wanna come home with me, you can taste my nuts…”