Dubbelleven 11 mei 2008

Het is 4u als ik mijn bed uitstap en naar de wasbak loop. Ik kijk in m’n spiegel, wrijf eens door mijn gezicht, en draai de kraan open. Ik doe m’n gulp open en haal m’n jongen er uit, waarop een gele straal zich in het afvoerputje met water vermengt. Links van mij kruipen 3 kakkerlakken omhoog langs een vochtplek tegen de muur. Wat een stank, denk ik terwijl ik een ferme wind laat. Met een aardappelmesje snij ik een sneetje in mijn vinger, wrijf op een leeg plekje op de muur en zabber dan het laatste bloed uit m’n vinger. Reeds 84 streepjes. Nog 15 te gaan. Ik krab even aan m’n linkerknie en strompel richting bed. Op een meter van m’n bed laat ik mijn broek zakken, ga door mijn knieën, en duw. Sorry hond, eten kan ik je niet betalen. Ik trek mn broek weer omhoog en wandel door. Nadat ik mijn teen heb gebroken tegen de poot van het bed, laat ik me op mijn veel te dunne matras vallen, ik drink een goeie scheut absynthe, en draai me nog eens om. Ik voel nog juist hoe ik aan mijn wang krab, voordat ik in een verre roes naar de wereld van dromen verdwijn.

 

Mijn wekker gaat af. 10u30. Ik kijk eens rond, wrijf in mijn ogen en trek mn gordijntje open. Het zonnetje schijnt prachtig en konijntjes huppelen voorbij mijn venster. Het is een stralende lentedag in het bos. Ik sta op en trek de koelkast open om aldaar tot de ontdekking te komen, dat er weer een lekkere hesp klaarligt. Hesp, ja, met roggebrood, daar heb ik wel zin in. Ik neem een snijplankje en snij 2 schelletjes hesp en 2 snedes brood. Na mijn ontbijt te hebben binnengespeeld, ga ik richting badkamer. Ik kijk in de spiegel en zie hoe ik er weer stralend uitzie. Ik poets mijn tanden, was m’n gezicht en trek mijn kleren aan. De badkamertegeltjes glimmen weer prachtig. Ik doe de buitendeur open en een hertje huppelt dartel op me af. Of ik een beetje eten voor hem heb? Uiteraard, lieve jongen. Hier heb je een lekker blad sla. “oh dankuwel meneer Joos!” Geen probleem uiteraard. Voor de dieren hebben we altijd wel iets over. Ik neem een verse zak hondevoer en giet mijn hond zijn voederbakje vol. Vrolijk trakteert hij me op een likje in mijn aangezicht en begint dan te smullen. Ik aai hem over zijn bol en neem het pad richting de boomgaard. De vogeltjes zingen samen met mij een vrolijk liedje als we aankomen in de boomgaard, alwaar ik een lekkere dikke appel pluk. Ik zet de tocht verder en kom bij het hoge heuveltje, aan de rand van het bos. Net voor de top leg ik me languit op mijn buik en sluip tot boven om te gluren naar de kabouterakker. De zweterige dwergjes zijn ijverig aan het werk, alsof ze nooit verslijten, dwergen schijnen namelijk 99 levens te hebben. Heerlijk vind ik het om ze te zien zwoegen. Ze zingen mooi in harmonie, op eentje na. Dat ene dwergje, het enige vrouwtje, zingt niet mee. Zij fluit. Nu is fluiten niet verkeerd, maar na een tijdje begint het behoorlijk vervelend en ik aldus redelijk opgejaagd te worden. Ik scherp mijn vizier, grijp de appel die ik uit de boomgaard heb meegenomen en gooi. Met een streep van 15 meter raak ik haar recht op haar kleine schedeltje. Ze verstijft, voelt bloed aan haar hoofd, en zakt dan in elkaar. Morsdood. Plots begint alles te draaien. Het lijkt alsof ook ik word weggerukt uit dit prachtige leven. Een kille duisternis omringt me en alles wordt zwart. De zon verandert in regen, en de zoete geur van lavendel wordt overstelpt met de geur van schimmels. Plotseling een dikke smak en alles is zwart.

 

Het is 5u als ik mijn bed uitstap en naar de wasbak loop. Ik kijk in m’n spiegel, wrijf eens door mijn gezicht, en draai de kraan open. Ik doe m’n gulp open en haal m’n jongen er uit, waarop een gele straal zich in het afvoerputje met water vermengt. Links van mij kruipen 3 kakkerlakken omhoog langs een vochtplek tegen de muur. Wat een stank, denk ik terwijl ik een ferme wind laat. Met een aardappelmesje snij ik een sneetje in mijn vinger, wrijf op een leeg plekje op de muur en zabber dan het laatste bloed uit m’n vinger. Reeds 85 streepjes. Nog 14 te gaan…