Final Frontier

Alles wat je niet moet weten!

Kant noch wal 24 maart 2008

Ingedeeld onder: Verhalen, Weirdness — Svenson @ 1900000000

Het is al laat op de avond wanneer ik de straat uit spring. De zon staat hoog en de rode stralen branden in op mijn netvliezen. Ik zet snel mijn leesbril op en slaak een zucht van verlichting. “Het duurt nu vast niet lang meer” denk ik bij mezelf en ik schakel een versnelling hoger. Nog twaalf keer klappen en dan ben ik er zeker. “Elf” -klap- “twaalf, zo dit moet ver genoeg zijn.” Ik stap uit mijn rubberbootje en knoop het met een paar takken vast aan een loslopend schaap. “Dat zal wel voldoen” denk ik bij mezelf.

Ik begeef me richting het bloemenperk en pluk er een aantal rode rozen. Ik voel het, ik ben er bijna. Ik wandel door de plots voor me opgedoken stenen muur. Ik word omgeven door water. In de verte zie ik enkele koeien potsierlijk grazen in een wei. Een goudvis komt naar me toe gezwommen en vraagt me achter een sigaret. “Enkel als jij vuur bij hebt.” Ik neem twee sigaretten uit mijn binnenzak terwijl mijn nieuwe, oranje vriend uit zijn handtas een doosje lucifers tevoorschijn tovert. Ik steek mijn sigaret op, bedank hem en zet mijn tocht verder.

Ik kijk op mijn horloge: 35u29. Ze kan ieder moment hier zijn. Ik knipper twee maal met mijn ogen en ze staat voor me. “Hoi” zeg ik, terwijl ik haar een druif aanbied: “alles goed?” – “Uiteraard, wil je iets drinken?” vraagt ze terwijl ze uit haar broekzak een flesje bier tevoorschijn haalt. “Graag” zeg ik en ze opent het flesje met haar voorste rij tanden. Ik bijt nog een laatste maal in mijn appel en gooi hem over mijn schouder recht in een blikvanger. “Je hebt iets voor me?” vraag ik haar op het botte af. Ze werpt me een zwarte hutkoffer toe. “Hier” zegt ze. Ze draait zich om en na enkele grote halen met haar staart is ze uit het zicht verdwenen.

Ik wandel de trap aan mijn linkerzijde op met het koffertje onder mijn arm. Aangekomen op de zevende verdieping open ik de deur en stap naar buiten. Ik spring 3 keer naar rechts, zet 12 stappen naar het westen en klim het laddertje af. Ik neem het slot van mijn fiets vast en voer de  cijdercode in : 12-487-005. Ik prop de koffer onder de snelbinder, doe de deur open en stap in. Ik trap mijn fiets aan de gang, voer de snelheid op en schakel over op de automatische piloot. Ik begeef me naar de achterbank, zet de televisie aan en ga de zonsopgang tegemoet.

 

6 Responses to “Kant noch wal”

  1. Philippe Says:

    Rofl.
    Experimenteel materiaal :- )

  2. Checko Says:

    Ik vind het een zeer logisch opgebouwd en vrij gestructureerd verhaal. Maar een ding begrijp ik niet zo goed, sven: waarom gooi je je appel? waarom leg je hem niet gewoon?

  3. Svenson Says:

    omdat ik een rebel ben???

  4. Checko Says:

    aaaaah natuurlijk!
    Daarmee zijn al mijn vragen opgelost en begrijp ik het volledig.

  5. michel Says:

    Zo van die foute dates heeft iedereen wel Sven.

  6. sep Says:

    Maar sommigen iets sneller en frequenter…


Leave a Reply