24 Uur. 10 november 2007

Het is 12 uur stipt als ik rond me kijk. Enkel dansend vee en ander dronken schorem om me heen. Ik kijk eens links. Ik kijk eens rechts. Ik baan me een weg door het gepeupel een bestel me een goudblonde pils aan de bar. “1 euro meneer.” Ik betaal en keer m’n weg. De DJ speelt de nieuwste hit van Yves Larock. Ik luister, knik goedkeurend maar zeg toch ‘trop commercial’. Het is nog vroeg en ik voel me nog niet top in m’n vel. Een vriend brengt een pils mee, ik zeg dankje en neem er een hartige teug van. Elke slok vertraagt mijn hartslag, ik geniet al meer van de muziek.

1 uur, mijn hoofd wordt stilaan ijdel en het beeld vervaagd. Ik glijd als een adder door de massa en op de toiletten voer ik de noodzakelijke handeling uit. Ik was mijn handen en kijk in de spiegel. Ik bevestig mezelf en duik terug de geluidsmuur in op zoek naar de bar. Ik zet me op een krukje en doe het pinkgebaar.

2 uur, de DJ speelt een plaatje van Timbaland en mijn zichtbaar heupwiegen geeft aan dat ik de muziek wel stilaan weet te smaken. Ik voel dat de alcohol de controle over mijn lichaam aan het overnemen is en dus besluit ik een wat lager drankritme aan te nemen. Een meisje spreekt me aan maar ik blijf ijskoud. Vanavond enkel ik en mijn goudblonde schat. Ze kijkt me aan als ik van een andere planeet kom en ergens heeft ze ook gelijk. Althans, ik voel me van een andere planeet. Eentje met wel heel weinig zwaartekracht. Na een intens gesprekje van 5 woordenwisselingen draai ik me om en richt ik me weer naar het volk in de zaal. 

3 uur, hoewel ik door de zaal strompel voel ik me vliegen. Ik ga een tweede maal naar de toiletten. We dollen even met de wc-dame “qu’est-ce que tu dis? Non, je ne te comprends pas. Je suis francophone !!” Ze toont zichtbaar haar irritatie als we luid lachend wegwandelen. Ik besluit dat het wel welletjes is geweest voor de avond, ik moet namelijk ook nog naar school morgenvroeg. Ik zweef nog steeds terwijl ik mijn jas afhaal en de buitenwipper een kleine zakcent toesteek. Ik slenterfiets naar huis. Na een tussenstop aan het CC van Hasselt en mijn persoonlijke bankje, kom ik thuis eindelijk aan. Het is half vier. Ik vloek in mezelf, roep alle duivels aan en probeer een verwachting te maken van de dag die eraan komt.

4 uur, ik slaap

5 uur, ik slaap nog steeds

6 uur, ik lijk wel dood zo hard slaap ik

7 uur, ik slaap. Maar nietmeer voor lang. Het is halfacht als de hoogst irritante alarmtoon van mijn GSM duidelijk maakt dat ik moet opstaan. Ik voel al snel waarom ik maar 4 uur heb geslapen. Houten kop, kleffe bek, zweet overal. Ik besluit toch nog een even te blijven liggen, vijf minuutjes ofzo kunnen er wel vanaf.

8 uur, ik kijk eens naar het uur. 8u20 ?! Ik besef dat ik opnieuw in slaap ben gevallen en nog net 10 minuten heb om in de les te raken. Doemscenario’s duiken op en even overweeg ik zelfs de test niet te gaan afleggen. Ik praat mezelf moed in, ik zál de test gaan afleggen. Ik kam rap mijn haren, spoel mijn mond en gooi wat kleren aan. Ik bedank mijn Axe om de vreselijke stank voor even althans te camoufleren. Ik grijp een pen en storm op de fiets. Ik heb nog 3 minuten. Te laat zal ik alvast zijn.  Na een tocht van 7 minuten-een record-kom ik 4 minuten na het belsignaal binnen. Mijn hartslag giert in mijn keel. Ik probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen maar faal grandioos. Ik excuseer me voor mijn ongepast gedrag en zoek me een plaatsje om te zitten. Ik vul de test in.

9 uur, nog een halfuur te gaan in de les en terwijl de leerkracht enkele lukraak uitgekozen leerlingen vragen stelt in het genre “Wie is Bart De Wever?” ben ik vooral bezig met een persoonlijke diagnose te stellen. Één: ik heb nood aan een toiletpauze, twee: ik beoordeel mijn hoofdpijn als zijnde ‘extreem’, drie: ik wil hier weg. Als om halftien de les gedaan is, maak ik me dan ook zo snel mogelijk uit de voeten. Dat ik drie lesuren laat vallen is op dat moment de laatste zorg aan mijn hoofd.  Ik fiets naar huis en pak een welverdiende douche. De hoofdpijn blijft, ik drink een glaasje water.

10 uur, ik bel een vriend of hij niet mee de stad in wil. Hij ziet het zitten en samen zetten we ons op een terrasje. Hij bestelt een frisse pils. Ik aarzel even, maar besluit toch maar een warme chocomelk te nemen. Ik geloof niet in het gezegde ‘een kater drink je enkel met meer bier weg’, moet je weten.

11 uur, we zitten nog steeds neer

12 uur, ik wandel naar de lokale kebabverkoper en bestel me een kleine kebab met mayonaise en zonder ajuin.

13 uur, we zijn aan het poolen

14 uur, we zijn nog steeds aan het poolen. Ik beoordeel mijn vorm van de dag als behoorlijk maar niet top.

15 uur, ik ga naar huis. Ik groet mijn vrienden en zet koers naar het zuiden.

16 uur, ik verveel me thuis.

17 uur, ik verveel me nog steeds thuis.

18 uur, etenstijd. Ik zet me aan de eettafel en vertel mijn relaas van de nacht. “Dan zal je nu wel heel moe zijn” stelt mijn moeder me een retorische vraag. Ik denk ‘Cliché.’, maar ik antwoord met “Ja.”

19 uur, ik rijd langs Eksel om C aldaar op te pikken. Ditmaal zetten we koers naar Neerpelt. Voor de derde maal vandaag vertel ik m’n relaas van de nacht. Voor de bijkomstigheid vertel ik hem in weinig estetisch nederlands “Dat ik nog steeds hennig wa koppijn heb.”

20 uur, we chillen op een terrasje voor café den drempel, Neerpelt Centrum. Tegen de groepsstroom-Duvel-in bestel ik een pils.

21 uur, We eten een hapje bij Timino, Neerpelt Centrum. “Een bicky en een kleine friet zoete mayonaise alsjeblieft.”

22 uur, we zetten ons achteraan café den drempel, Neerpelt Centrum. We wisselen nieuws uit. Voor mij een redbull alsjeblieft. Ik moet rijden én wakkerblijven.

23 uur, we wisselen nog steeds nieuws uit.

24 uur, ik voel me uitgeput en besluit huiswaarts te keren. Moe, maar voldaan stap ik in de auto. ‘Op naar een volgend avontuur’ denk ik.

———————————–
PS: Elke vergelijking met de zonet met de drank gestopte Sven W. berust op louter toeval.