Zelfrelativering 18 juni 2007

Wat doe je als je je een beetje verveeld? Inderdaad, een mens wordt al snel filosofisch. Zelfrelativering… we hebben er allemaal al eens over gehoord. Ondanks dat ik weet dat ik één van de weinigen ben die zichzelf nooit zal moeten relativeren, dacht ik toch er eens een stukje over te schrijven. Het is trouwens niet alsof jullie iets beters te doen hebben dan mijn werk te lezen, toch?

Ze kijkt me aan met haar blauwe, alles doordringende ogen. Ze gooit haar blonde lokken over haar rechter schouder en brengt het glas naar haar mond. Ze knipoogt zo onopvallend mogelijk en wenkt me toe. Ze smeekt bijna letterlijk haar tegemoet te komen. Ik stap op haar af, bekijk haar van top tot teen en lach eens, vooraleer ik verder wandel richting de deur. Ach, ik kan beter krijgen…

Een minuutje later wandel ik de parking op. Ik druk op het knopje op de sleutel en zie in de verte de koplampen flikkeren. Ik stap in mijn fonkelnieuwe BMW M6 Cabriolet, start de motor en laat hem eens goed ronken. Naast me staat een oude rode Renault Clio met enkele lachwekkende stickers erop gekleefd. Schooiers zijn het, allemaal. Met gierende banden verlaat ik de parking…

Ik kom aan een kruispunt en zie langs rechts een oude rammelbak naderen. Ik zie nog net een gaatje en duik er snel tussen. Plots begint de bestuurder volop te claxoneren. Ik zet rustig mijn parel van een racemachine aan de kant van de weg en stap uit. Ik stap op de rammelbak af, een oude Mazda blijkbaar, en vertel de bestuurder even dat zulk gedrag op de baan niet getolereerd wordt. Ik draai hem mijn rug toe, sla eens op zijn moterkap en stap terug in mijn auto…

Mijn GSM gaat over en zoals ieder respectabel persoon neem ik op. Ik schakel nog vlug naar de vijfde versnelling en houdt een constante snelheid van 160km per uur aan. Mijn collega vraagt of ik geen tijd heb voor een snelle hap, iets luchtigs, ze wil nog enkele details overlopen. Plots zie ik in mijn de spiegel een blauw zwaailicht. Ik zeg haar dat ik haar zo meteen terug bel en zet mijn bolide aan de kant…

De agent vraagt mijn rijbewijs en autopapieren. Hij doet nogal uit de hoogte voor zo een simpele agent. Ik zeg hem dat hij me niet moet patroniseren en dat ik eens naar zijn chef zal bellen. Ik toets snel wat nummers in op mijn gsm, en doe alsof ik de inlichtingendienst bel. Ik vraag naar het nummer van de locale politiedienst. Ik vraag de agent zijn naam. Hij kijkt me angstig aan en verontschuldigd zich. Ik kom er vanaf met een waarschuwing. De simpelen van geest toch…

Ik bel mijn collega op en maak een afspraak. Ik weet nog een fijn restaurantje en biedt haar een lift aan. Uiteraard stemt ze er mee in. Ik scheur met mijn bolide haar straat in, breng de wagen tot stilstand voor haar deur. Degelijke handrem. Mag ook wel voor dat geld. Ze stapt in, duidelijk onder de indruk. Wat dacht je anders…

Ik rijd de auto het restaurant voor. De parkeerjongen neemt de sleutels over en ik benadruk hem dat als er ook maar een kras op zit, hij de rest van zijn miezerige leven zal mogen afbetalen. We wandelen het restaurant binnen. Een tafel voor twee. Ik bestel iets luchtigs voor ons beide. Filet van Mechelse koekoek, overgoten met een sausje van aalbessen op basis van een zoete Merlot. En als drank een fles Volnay uit 1989, een uitstekend jaar…